Oferta szkoleń dla rodziców dzieci ze spektrum autyzmu.

Misją Fundacji KROK PO KROKU jest niesienie wszechstronnej pomocy dzieciom z zaburzeniami rozwoju, ich rodzinom i specjalistom zajmującym się tą tematyką.

szczegóły bezpłatnych szkoleń dla rodziców na stronie fundacji - http://www.krokpokroku.org/index.php

................................................................

Fundacja KROK PO KROKU wychodzi z ofertą szkoleń dla specjalistów pracujących z dziećmi z zaburzeniami ze spektrum autyzmu oraz dla rodziców tych dzieci.

Programy szkoleniowe (poza szkoleniami PECS) są opracowane i prowadzone przez Dr Monikę Suchowierską (Certyfikowany Analityk Zachowania) i przekazują wiedzę i umiejętności dotyczące terapii metodą STOSOWANEJ ANALIZY ZACHOWANIA (tj. terapii ABA, zwanej również behawioralną). Terapia behawioralna jest zalecana przez wiele światowych organizacji jako główna metoda oddziaływania dla dzieci z autyzmem.

Szkolenia powstają przy współpracy z Polskim Towarzystwem Psychologii Behawioralnej.

                                                        UWAGA!

Podczas większości szkoleń zapewniamy możliwość obserwacji bezpośredniej pracy z dzieckiem (sesja "na żywo", nie nagranie video!) oraz możliwość zadawania pytań!

Grupy warsztatowe: 5-10 osób!

                                    TEMATY SZKOLEŃ:

- Picture Exchange Communication System (PECS) - kurs podstawowy
- Praca nauczyciela-cienia na terenie przedszkola/szkoly
- Trening czystości dla dzieci ze specjalnymi potrzebami
- Metody pracy z dziećmi z autyzmem (szkolenie 3-etapowe)
- Komunikacja, umiejętności społeczne, zabawa – jak uczyć dzieci z autyzmem tych odrębnych, lecz powiązanych ze sobą umiejętności?
- Praca u uczniami przejawiającymi zachowania trudne
- Kształtowanie umiejętności komunikacyjnych i rozwój mowy
- Rozwijanie umiejętności społecznych
- Picture Exchange Communication System (PECS) - kurs dla zaawansowanych

Terminy szkoleń

Zapraszamy rodziców dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu z terenu Warszawy i okolicznych miejscowości do udziału w programie szkoleniowym!
Udział w programie pozwoli rodzicom zdobyć wiedzę i nowe umiejętności, by zapewnić właściwą opiekę nad swoim dzieckiem oraz wprowadzić elementy terapii domowej utrwalającej efekty działań specjalistycznych.
Zajęcia będą się odbywały w małych grupach (dwie grupy po 15 osób).

W ramach programu zapewniamy:
      - szkolenie (20 godz. dydaktycznych)
      - warsztaty (12 godz. dydaktycznych)
      - domowe konsultacje (2 godz. na każde dziecko).

TERMINARZ:

	GRUPA I	GRUPA II
szkolenie	3-4 września 2011 (w godz. 9.00-16.00)	15-16 października 2011 (w godz. 9.00-16.00)
warsztaty	9, 12 i 14 września 2011(godz. 17.30-20.30)	21,24 i 26 października 2011(godz. 17.30-20.30)
konsultacje	12 września - - 7 października 2011(terminy ustalane indywidualnie)	20 października - - 24 listopada 2011(terminy ustalane indywidualnie)

UWAGA! Ostatnie wolne miejsca!
Pozostały ostatnie wolne miejsca do grupy I, grupa II jest już skompletowana.
Szkolenia i warsztaty będą się odbywać w Centrum Wczesnej Interwencji "Krok po Kroku", Warszawa, ul. Syta 93 (Wilanów).
Programy szkoleniowe są opracowane i prowadzone przez specjalistów z zakresu psychologii rozwojowej i behawioralnej, pod kierownictwem Dr Moniki Suchowierskiej (Certyfikowany Analityk Zachowania) i przekazują wiedzę oraz umiejętności dotyczące terapii metodą STOSOWANEJ ANALIZY ZACHOWANIA (tj. terapii ABA, zwanej również behawioralną).
Terapia behawioralna jest zalecana przez wiele światowych organizacji jako główna metoda oddziaływania dla dzieci z autyzmem.
Zapisy i informacje pod adresem: biuro@krokpokroku.org,
tel.: 501 347 991.
Przy zgłoszeniu prosimy podać: imię i nazwisko, adres korespondencyjny, kontaktowy numer telefonu i adres e-mail oraz informację, do której grupy chcą Państwo dołączyć.
UWAGA!
Liczba miejsc ograniczona! Decyduje kolejność zgłoszeń!
Uczestnicy otrzymają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia oraz pakiet materiałów dydaktycznych.
UDZIAŁ W PROGRAMIE JEST BEZPŁATNY!

NIE LEKCEWAŻ TYCH OBJAWÓW (fragment artykułu) warto sie z nim zapoznać

Autyzm dziecięcy może zdiagnozować tylko specjalista (np. psycholog lub psychiatra), ale pewne objawy powinny u rodziców zapalić ostrzegawcze czerwone światło. Oto one:

Opóźniony rozwój mowy - dziecko nie gaworzy do 12. miesiąca życia, nie wypowiada pierwszych słów do 18. miesiąca życia.

Nie próbuje wyrazić swoich potrzeb w żaden sposób - ani słowem, ani gestem; nie reaguje na imię.

Nie zwraca uwagi, gdy ktoś mu coś pokazuje. Samo wskazuje rzeczy, które je interesują. Na przedmioty, którymi jest zafascynowane, potrafi patrzeć godzinami.

Kontakt wzrokowy zwykle jest ulotny. Dziecko rzadko się uśmiecha do innych osób. Ma ubogą mimikę.

Preferuje samotność. Ignoruje ludzi lub nietypowo na nich reaguje. Czasem - nie jest to regułą - unika kontaktu, np. przytulania.

Nie naśladuje zachowań, nie podejmuje zabawy z innymi, nie rozumie zabaw "na niby". Często używa zabawek w nietypowy sposób.

Przejawia stereotypy ruchowe - kiwa się, kołysze, biega w kółko, przybiera dziwne pozy.

Czasem sprawia wrażenie głuchego. Nietypowo reaguje na dźwięki.

Bywa nadwrażliwe lub przejawia brak wrażliwości na smaki, zapachy, ból i temperaturę.

Dodatkowo powinna zaniepokoić utrata posiadanych wcześniej umiejętności językowych i społecznych.

źródło: Poradnik Domowy

Fotki z turnusu z dziećmi i młodzieżą ze spektrum autyzmu oraz ZA (Lipiec 2011)

                                         ZAJĘCIA ROZWIJĄJĄCE MYŚLENIE

                                         PRACE PLASTYCZNE WYKONANE PRZEZ PODPOPIECZNYCH

                                        

                                            

                                        

                                                                                          

                                      

                                         a to moje super cygaro he he

                                         noo tu chłopak troszke musiał pomysleć, ale dał radę...

Konsekwencje zbyt późnej diagnozy

Z autyzmu nie można się wyleczyć, natomiast im wcześniej rozpocznie się terapię, im jest ona bardziej wszechstronna, kompleksowa, tym jej efekty mogą być lepsze.

Tymczasem specjaliści podkreślają, że w Polsce autyzm wykrywa się stosunkowo późno. Prof. Ewa Pisula, psycholog z Uniwersytetu Warszawskiego, twierdzi, że rodzice zauważają niepokojące sygnały u swoich dzieci na ogół pomiędzy 15. a 22. miesiącem życia, a do specjalistów zwracają się zwykle jeszcze pięć miesięcy później. Co gorsza, często pada wtedy odpowiedź, że wszystko się wyrówna i żeby obserwować dalej. - Podczas pierwszej wizyty u specjalisty autyzm zostaje rozpoznany u zaledwie 10 proc. dzieci i zwykle do jego rozpoznania upływają jeszcze dwa lata - twierdzi prof. Pisula. W efekcie przeciętny wiek dziecka w chwili diagnozy wynosi cztery-sześć lat. - To bardzo późno - alarmują terapeuci, zwracając uwagę, że pewne niekorzystne zachowania zdążą się już w tym wieku utrwalić i potem ich "odkręcenie " jest znacznie trudniejsze niż na początku, a często wręcz niemożliwe. Dziecko traci bezpowrotnie czas, kiedy jego mózg jest najbardziej plastyczny, nie dogania rówieśników, przeciwnie, rozdźwięk pomiędzy nim a zdrowymi dziećmi powiększa się.

Psychologowie próbują zwracać uwagę rodzicom na najwcześniejsze sygnały choroby.

Są to m.in. przed ukończeniem pierwszego roku życia:

- brak naśladowania prostych gestów;

- brak uśmiechu na widok mamy czy taty;

- brak kontaktu wzrokowego;

w 10.-12. miesiącu: 

 brak wskazywania;

w 8.-10. miesiącu:

brak reakcji na własne imię.



Jak to leczyć

Autyzmu nie da się wyleczyć, podając leki, choć w niektórych przypadkach lekarze stosują środki uspokajające, stabilizujące nastrój czy przeciwdepresyjne. Nie ma jednak dziś żadnych środków przeznaczonych wyłącznie do leczenia autyzmu.

Są natomiast najróżniejsze metody terapii, które specjaliści dzielą na tzw. metody podstawowe i uzupełniające. W ramach metod podstawowych stosuje się podejście behawioralne (chodzi tu o nauczenie właściwych zachowań, a wyeliminowanie przynajmniej niektórych niepożądanych, np. rozmazywania jedzenia po policzkach), podejście rozwojowe (zwracające szczególną uwagę na dopasowanie zadań do aktualnych możliwości rozwojowych dziecka) i wreszcie podejście społeczne kładące nacisk na nawiązanie kontaktu z otoczeniem.

Do metod uzupełniających należą z kolei np. zajęcia z logopedą, hydroterapia, a także różne formy zajęć ze zwierzętami, tj. z końmi, psami, a nawet delfinami.

- Ważne, by koncentrować się na zasadniczych formach terapii, a nie np. tych z końmi - sugerują terapeuci. Podkreślają także, że bardzo istotna jest intensywność zajęć. Zdaniem psychologa Michała Waligórskiego, terapia powinna być dopasowana do indywidualnych potrzeb dziecka, prowadzona przez zespół specjalistów i nie powinna trwać krócej niż 10-30 godzin tygodniowo. A to kosztuje. Jeszcze 20 lat temu w Polsce dzieci z autyzmem nie mogły liczyć na pomoc państwa. Dziś, jeśli znajdą się w odpowiednim przedszkolu, rodzice dopłacają tylko część pieniędzy do kosztów terapii. Polska jednak nadal czeka na rozwiązania systemowe tego problemu, leczenie w niektórych ośrodkach jest wciąż bardzo drogie.

- Ważne, żeby rodzice mogli dowiedzieć się jak najwcześniej o problemie swoich dzieci - przekonuje Michał Waligórski.

Jak radzą sobie w życiu osoby z autyzmem? Bardzo różne. Bywają tacy jak Judith Bluestone, którzy zostają terapeutami. W Holandii osoby z zespołem Aspergera często zatrudnia się na etatach informatyków (nie muszą zbyt wiele rozmawiać z ludźmi, są świetnymi, efektywnymi pracownikami). Są jednak i tacy, którzy nie mogą prowadzić samodzielnego życia, część z nich skazana jest na pobyt w zakładach opiekuńczych. Odpowiednie wsparcie zasadniczo jednak zmienia ich życiowe szanse. Wcześnie rozpoczynając terapię, jesteśmy w stanie naprawdę wiele zrobić - przekonują terapeuci.

źródło: Gazeta Wyborcza

Pierwsze symptomy autyzmu u dzieci. Jak je rozpoznać

Dziecko z autyzmem przed skończeniem trzech lat ma kłopoty w co najmniej jednym z następujących obszarów:

- mowa;

- relacje z innymi osobami;

- zabawa.

Rodzicom najłatwiej zauważyć kłopoty z mową. O ile inne dzieci radośnie gaworzą, a potem wyraźnie reagują na słowa, zaczynają ich używać, mówiąc np. głośne "bach", gdy się wywrócą, o tyle dzieci z autyzmem nie mówią w ogóle lub z opóźnieniem, używają często słów bez zrozumienia, powtarzając je bez końca. Mowa nie służy tu bowiem porozumieniu.

 

Dzieci inaczej też patrzą na otoczenie. Zdrowy maluch patrzy w oczy mamy czy taty, a dziecko z autyzmem zwraca przede wszystkim uwagę na ruchome elementy twarzy. Dzieci te pozostają stale z boku. Nie dążą do robienia czegoś razem, do zwrócenia na siebie uwagi, do wspólnej zabawy. Nie bawią się też w przedstawicieli różnych zawodów - policjantów, motorniczych, pielęgniarki. Ich zabawa często polega na ustawianiu zabawek w długie szeregi, porządkowaniu ich w ściśle określony, schematyczny sposób.

Dzieci nie pokazują palcem, że czegoś chcą. Często prezentują stereotypowe, powtarzające się zachowania, mają swoje rytuały.

Dzieci inaczej też patrzą na otoczenie. Zdrowy maluch patrzy w oczy mamy czy taty, a dziecko z autyzmem zwraca przede wszystkim uwagę na ruchome elementy twarzy. Dzieci te pozostają stale z boku. Nie dążą do robienia czegoś razem, do zwrócenia na siebie uwagi, do wspólnej zabawy. Nie bawią się też w przedstawicieli różnych zawodów - policjantów, motorniczych, pielęgniarki. Ich zabawa często polega na ustawianiu zabawek w długie szeregi, porządkowaniu ich w ściśle określony, schematyczny sposób.

Dzieci nie pokazują palcem, że czegoś chcą. Często prezentują stereotypowe, powtarzające się zachowania, mają swoje rytuały.

To, co widzą osoby z zewnątrz, to zachowania autostymulujące, którym my dotknięci autyzmem tak często się oddajemy" - pisze w książce "Materia autyzmu. Łączenie wątków w spójną teorię" Judith Bluestone. "To problemy, które próbują złagodzić lub wyleczyć profesjonalnie terapeuci, psycholodzy i neurolodzy. Kołysanie się. Uderzanie głową. Podskakiwanie. Chodzenie na palcach. Machanie rękami. Owijanie sznurków wokół palców. Wąchanie przedmiotów lub ludzi. Rozdrapywanie krost i strupków. Różnego rodzaju samookaleczenia. Wszystkie one powtarzają się bez końca".
I dalej: „Jednym z moich ulubionych autostymulujących zachowań było obracanie pedałów roweru odwróconego do góry nogami i oglądanie kół obracających się bez przerwy. »Co robisz? « - pytała moja siostra. »Popcorn « - odpowiadałam tak wyraźnie, jak tylko umiałam”.

 

 

 

 

 

 

 

żródło: Gazeta Wyborcza

Jak uzyskać dofinansowanie do turnusu rehabilitacyjnego

Co to jest turnus rehabilitacyjny?Turnus rehabilitacyjny jest formą aktywnej rehabilitacji, połączoną z elementami wypoczynku, mającą na celu przede wszystkim ogólną poprawę sprawności, wyrobienie zaradności, pobudzanie i rozwijanie zainteresowań. Program turnusu powinien zawierać elementy rehabilitacji zgodnej z rodzajem schorzenia osóby niepełnosprawnej oraz obejmować zajęcia kulturalno-oświatowe, sportowo-rekreacyjne oraz inne wynikające ze specjalistycznego rodzaju turnusu, z uwzględnieniem zajęć indywidualnych i grupowych.

Celem turnusu rehabilitacyjnego jest ogólna poprawa sprawności psychofizycznej oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi poprzez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu.

Turnusy rehabilitacyjne organizowane są przy udziale środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Turnus odbywa się w zorganizowanej grupie, liczącej nie mniej niż 20 uczestników i trwa nie krócej niż 14 dni. Do liczby tej dolicza się także uczestników nie korzystających z dofinansowania Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Kto może skorzystać z dofinansowania do uczestnictwa w turnusie?

Z dofinansowania do turnusów rehabilitacyjnych mogą korzystać wszystkie osoby niepełnosprawne, tj. te, które posiadają ważne orzeczenie:

1. o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub
2. o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów lub
3. o niepełnosprawności, wydane przed ukończeniem 16 roku życia.

Osoba niepełnosprawna może ubiegać się o dofinansowanie pod warunkiem, że:

1. została skierowana na turnus na wniosek lekarza, pod którego opieką się znajduje,
2. w roku, w którym ubiega się o dofinansowanie, nie uzyskała na ten cel dofinansowania ze środków PFRON,
3. turnus rehabilitacyjny odbywa się w ośrodku wpisanym do rejestru ośrodków, prowadzonego przez wojewodę (wszystkie ośrodki ujęte w naszym serwisie posiadają taki wpis), lub poza takim ośrodkiem, w przypadku gdy turnus jest organizowany w formie niestacjonarnej,
4. nie będzie pełniła funkcji członka kadry na tym turnusie ani nie będzie opiekunem innego uczestnika tego turnusu,
5. złoży oświadczenie o wysokości dochodu wraz z informacją o liczbie osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym,
6. zobowiąże się do przedstawienia na turnusie, podczas pierwszego badania lekarskiego, informacji o stanie zdrowia sporządzonej nie wcześniej niż na 3 miesiące przed datą rozpoczęcia turnusu, wystawionej przez lekarza, pod którego opieką się znajduje.

Z takiego dofinansowania osoby mogą skorzystać tylko raz w roku kalendarzowym (pod uwagę bierze się datę rozpoczęcia turnusu).

Zgodnie z zasadami dofinansowania zawartymi w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (art. 10e.) o dofinansowanie może się ubiegać osoba, której dochód nie przekracza:

• 50% przeciętnego wynagrodzenia na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym (IV kwartał 2007 - 1449,92 zł netto)
• 65% przeciętnego wynagrodzenia w przypadku osoby samotnej (IV kwartał 2006 - 1884,89 zł netto).

W przypadku, gdy powyższe kwoty są przekroczone dofinansowanie będzie pomniejszone o wielkośc przekroczenia tych kwot. W przypadku uzasadnionym trudną sytuacją materialną lub losową osoby niepełnosprawnej dofinansowanie ze środków Funduszu uczestnictwa w turnusie tej osoby lub dofinansowanie uczestnictwa jej opiekuna może zostać przyznane bez pomniejszania kwoty dofinansowania pomimo przekroczenia powyższych kwot dochodu. Decyzję w tym zakresie podejmują odpowiednie centra pomocy.

Jak uzyskać dofinansowanie?

Turnusy rehabilitacyjne dofinansowują powiatowe centra pomocy rodzinie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. O dofinansowanie może wystąpić osoba niepełnosprawna zamieszkała w miejscowości znajdującej się na obszarze działania danego powiatowego centrum pomocy rodzinie, a także bezdomna osoba niepełnosprawna przebywająca na terenie tego powiatu. Wykaz powiatowych i miejskich centr pomocy rodzinie znajdziesz tutaj.

Kolejność postępowania osoby niepełnosprawnej ubiegajacej się o dofinansowanie:

1. W odpowiednim centrum pomocy rodzinie należy pobrać i złożyć "Wniosek o przyznanie dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym" oraz wypełniony przez opiekujacego się lekarza "Wniosek lekarza o skierowanie na turnus rehabilitacyjny" (wniosek taki ważny jest przez 3 miesiące) wraz z ewentualnym wskazaniem, czy konieczny jest udział opiekuna. Należy również złożyć kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności lub kopię wypisu z treści orzeczenia traktowanego na równi z tym orzeczeniem albo kopię orzeczenia o niepełnosprawności. Dokumenty te mogą być złożone osobiście przez osobę zainteresowaną, za pośrednictwem rodzica, opiekuna, bądź organizatora turnusu.
2. Centrum pomocy w terminie 10 dni od dnia złożenia wniosku informuje wnioskodawcę o brakach formalnych wniosku, które powinny zostać usunięte w terminie 30 dni. Nieusunięcie braków we wskazanym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
3. Wniosek o dofinansowanie rozpatrywany jest w terminie 30 dni od dnia jego złożenia. Wnioskodawca zostaje poinformowany na piśmie o decyzji, w ciągu 7 dni od daty jej podjęcia.
4. Po otrzymaniu decyzji o dofinansowaniu należy w terminie 30 dni nie później jednak niż na 21 dni przed rozpoczęciem turnusu poinformować centrum pomocy o wybranym turnusie. Nasz serwis służy właśnie ułatwieniu w wyborze takiego turnusu. Należy pamiętać, że wybrany turnus musi być zgodny z zaleceniami i przeciwwskazaniami lekarza zawartymi we wniosku z pkt.1. Wybrany ośrodek musi też być dostosowany do dysfunkcji osoby niepełnosprawnej.
5. Centrum pomocy po sprawdzeniu zgodności wybranego turnusu z wymogami formalnymi i potwierdzeniu możliwości uczestnictwa osoby niepełnosprawnej na danym turnusie przekazuje organizatorowi dofinansowanie na 14 dni przed jego rozpoczęciem.

Wysokość dofinansowania

Wysokość dofinansowania wynosi:

1. 27% przeciętnego wynagrodzenia (chodzi o przeciętne miesięczne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w poprzednim kwartale) osoba niepełnosprawna ze znacznym stopniem niepełnosprawności, osoba niepełnosprawna w wieku do 16 roku życia osoba niepełnosprawna w wieku 16-24 lat ucząca się i niepracująca, bez względu na stopień niepełnosprawności
2. 25% przeciętnego wynagrodzenia osoba niepełnosprawna z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności
3. 23% przeciętnego wynagrodzenia osoba niepełnosprawna z lekkim stopniem niepełnosprawności
4. 18% przeciętnego wynagrodzenia opiekun osoby niepełnosprawnej
5. 18% przeciętnego wynagrodzenia osoba niepełnosprawna zatrudniona w zakładzie pracy chronionej, niezależnie od posiadanego stopnia niepełnosprawności

W sytuacji znacznego niedoboru środków PFRON w danym roku w stosunku do istniejących potrzeb dofinansowanie może zostać obniżone o 20% powyższych kwot. Dofinansowanie może zostać podwyższone do 35% przeciętnego wynagrodzenia, jeżeli osoba niepełnosprawna znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej. Zwiększenie wysokości dofinansowania dla jej opiekuna jest możliwe wyłącznie w przypadku: pozostawania opiekuna we wspólnym gospodarstwie domowym z osobą niepełnosprawną lub w przypadku, gdy koszt pobytu opiekuna finansuje osoba niepełnosprawna.

Podstawa prawna

• rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie turnusów rehabilitacyjnych (Dz. U. Nr 230, poz. 1694)
• Ustawa z dn. 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1997 r., Nr 123, poz. 776 z późn. zm.)
   

źródło: http://www.turnusy.rehabilitacyjne.pl/

Terapia metodą ABA