Ośrodki prowadzące terapię osób z zaburzeniami rozwoju bazujące na ABA

Stosowana analiza zachowania (ABA, ang. Applied Behavior Analysis) to właśnie wszystko, co zostało zaczerpnięte z analizy zachowania i zastosowane, np. w terapii osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD, ang. Autism Spectrum Disorders). W Polsce istnieje ponad 20 ośrodków prowadzących terapię osób z zaburzeniami rozwoju bazującą na ABA. Największe publiczne placówki to:

• Specjalny Ośrodek Rewalidacyjno-Wychowawczy dla Dzieci i Młodzieży z Autyzmem w Gdańsku
• Filia nr 1 Szkoły Podstawowej Specjalnej nr 6 w Specjalnym Ośrodku Szkolno-Wychowaczym nr 4 w Krakowie
• Oddział dla Dzieci z Autyzmem w Ośrodku Szkolno-Wychowaczym dla Dzieci i Młodzieży Niepiełnosprawnej im. Z. Tylewicza w Poznaniu
• Ambulatorium Terapii Behawioralnej Polskiego Stowarzyszenia Terapii Behawioralnej (ośrodek konsultacyjno-diagnostyczny)

Z kolei do największych placówek niepublicznych stosujących ABA należą:

• Centrum Wczesnej Interwencji ,,Krok po Kroku" w Warszawie
• Centrum Diagnozy i Terapii Zaburzeń Rozwojowych w Gdańsku
• Fundacja Instytut Wspomagania Rozwoju Dziecka w Gdańsku

Stosowana Analiza Zachowania ma udokumentowane pozytywne oddziaływanie na osoby z autyzmem. Jednocześnie wiele osób, zarówno rodziców, jak i specjalistów, zarzuca jej, że dzieci nie nabywają umiejętności w sposób świadomy, tylko wyuczony, w odpowiedzi na określone bodźce i nie będą potrafiły wykorzystać tych umiejętności w innych, niestandardowych okolicznościach. Jednocześnie wykazano pozytywne efekty w zakresie nauczenia osób z autyzmem niezbędnych umiejętności samoobsługi, jak np. utrzymywania higieny, ubierania się czy jedzenia, jak również oduczania zachowań społecznie niepożądanych. Obecnie często łączy się terapię behawioralną z terapią poznawczą.
ABA ma zastosowanie również w nauczaniu języka dzieci z autyzmem. Rozwinięte wiele różnych podejść, z których dwa najważniejsze to uczenie w środowisku treningowym metodą wyodrębnionych prób (ang. discrete trial training) oraz uczenie w środowisku naturalnym z wykorzystaniem uczenia sytuacyjnego (ang. naturalistic language strategies).

źródło: forum autyzm.pl

Za zgodą i przyzwoleniem mojej kolezanki donna31 z forum dzieci org.zamieszczam przygotowany przez nią spis książek- niestety w języku angielskim - części z was napewno dadzą wiele informacji

 1. Autism, Brain and Environment, autor: Richard Lathe, Londyn 2006 - mój absolutny hicior, wszystko bardzo przystępnie opisane z obrazkami i wykresami, autor skupia się na budowie i biochemii mózgu, dysfunkcjach powiązanych z zachowaniami autystycznymi, cały rozdział 7 jest o wpływie środowiska a głównie metali ciężkich, a rozdział 8 o problemach z układem pokarmowym, jest dużo o wcześniej kompletnie dla mnie niezrozumiałym i tajemniczym hemie (jak się okazuje ważnym akurat dla Ingi ale to tak BTW). Polecam.
 2. Autism. Oxidative stress, inflammation, and Immune abnormalities, praca zbiorowa pod red. Abha Chauhan, Nowy Jork 2010 - fajna, bo nowa i uwzględnia też takie terapie trochę na razie eksperymentalne, a dotyczące głównie stresu oksydacyjnego w mózgu, cały rozdział 7 i 8 jest o metalach ciężkich (i te na razie przeczytałam), reszta jak dla mnie na razie za trudna
 3. The neurobiology of autism pod red. Margaret Bauman i Thomasa Kempera, Londyn 2005 - super dużo o mózgu (fajny rozdział o rtęci i mielinie) i o genetyce też jest trochę, na razie nie czytałam całej
 4. The neurochemical basis of autism, Gene Blatt, na razie przeczytałam tylko rozdział o stresie oksydacyjnym ale tam jest krok po kroku o tym jak metale ciężkie wpływają na pracę mózgu
 5. The neurology od autism, Mary Coleman, Oxford 2005 - tytuł trochę mylący, bo jest też o różnych terapiach w tym o chelatacji jest dość dużo (ale nie wg A. Cutlera), jest o sekretynie, o diecie... generalnie też fajna i w ogóle bardzo prostu napisana, bez tej całej chemii
 6. Autism: Current Theories and Evidence, Andrew Zimmermann, Baltimore 2008 - nie czytałam całej, tylko rozdział 6 o eksytotoksyczności, ale jest i o genetyce i ogólnie o neurotransmiterach, o endokrynologii, immunologii, jest rozdział o stresie oksydacyjnym (czyli też o rtęci) i o czynnikach środowiskowych
 7. Clinical Manual for the Treatments of Autism, Eric Hollander - perełka bo to właśnie podręcznik dla lekarzy każdej w zasadzie specjalności - najpierw o diagnozowaniu, o leczeniu autyzmu, o terapii. O rtęci jest w terapiach dodatkowych i alternatywnych i są tam takie zalecenia, aby lekarze informowali o nich rodziców, aby też od nich czerpali informacje o takich terapiach - kompletna abstrakcja w naszych warunkach, nie?

Szczepionki a autyzm

Autyzm - Darek

Czy autyzm jest wyleczalny?

Agresja, autoagresja i inne zachowania trudne

Terapia w formie zabawy, którą można stosować w domu.

Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne w Polsce jest metodą dobrze znaną i stosowaną w pracy z dziećmi z różnymi problemami rozwojowymi i potrzebami edukacyjnymi.
 Należy zaznaczyć, że terapia z najmłodszymi dziećmi, zdecydowanie różni się od zajęć z grupą dzieci starszych. Różnice te wyrażają się w rodzaju zabaw i wymaganych trudnościach, a przede wszystkim widoczne są w tempie i dynamice prowadzenia zajęć.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wspólne zabawy i ćwiczenia dzieci z rodzicami przeprowadzone metodą ruchu rozwijającego W. Sherborne z elementami muzykoterapii i relaksacji .

1.     Jak bije twoje serce – dziecko w parze z rodzicem . Dziecko kładzie się na plecach , rodzic przykłada ucho do jego serca i słucha bicia . Rytm serca można wyklaskać . Potem zmiana ról .

2.     Patrz i słuchaj – rodzic z dzieckiem trzymają się za ręce i biegają po sali w rytm muzyki . W przerwie w muzyce prowadzący podaje hasło np. drewno , metal , plastik . Pary szybko odnajdują przedmiot wykonany z takiego materiału i dotykają go . Kiedy usłyszą znowu dźwięki muzyki mogą biegać .

Ćwiczenia  w parach ( partner aktywny i partner  bierny )  

1.     Huśtawka – rodzic chwyta dziecko pod kolanami i podnosi ( dziecko siedzi jak na krzesełku ) . W takiej pozycji huśta je w prawo i w lewo oraz do przodu i do tyłu .

2.     Supełki – dziecko siedzi w siadzie skrzyżnym , rodzic za jego plecami zasłania mu dłońmi oczy . Każde dziecko otrzymuje sznurek z zawiązanymi na nim supełkami . Podczas słuchania cichej , spokojnej muzyki dzieci przesuwają sznurek i palcami próbują wykryć i policzyć supełki . Rodzic sprawdza czy policzyły prawidłowo . Zabawę można powtórzyć kilkakrotnie , wtedy dzieci wymieniają się między sobą sznurkami .

Ćwiczenia na przeciwko w parach

1.     Przygniatanie – jeden z partnerów leży na brzuchu , drugi przygniata go swoim ciężarem ( rodzic robi to z wyczuciem swojego ciężaru ) . Osoba leżąca stara się uwolnić . Zmiana ról .

2.     Przepychanie – dziecko z rodzicem siadają naprzeciwko siebie i przepychają się stopami . Następnie wstają i starają się przepychać dłońmi . Kilkakrotne zmiany .

Ćwiczenia razem w parach ( obydwoje partnerzy aktywni )

1. Waga – rodzic i dziecko stoją naprzeciw siebie i chwytają się za ręce . Wykonują na przemian przysiady .
2. Dmuchamy – każda para otrzymuje małe piórko lub niewielki kawałek waty . Wspólnie dmuchają , aby utrzymały się one w powietrzu . Następnie odkładają je i dmuchają na wyobrażony sobie puszek .

Ćwiczenia w grupie

3.      Kilku rodziców kładzie się obok siebie na brzuchu . Reszta czuwa nad bezpieczeństwem podczas zabawy . Dzieci kolejno pełzają na brzuchu po leżących partnerach .

4.     Usypiamy misia – relaks przy muzyce ( Aria na strunie G J. S. Bacha ) . Podczas słuchania muzyki prowadzący spokojnym głosem opowiada jak zasypia miś , jak zasypiają wszystkie jego części ciała ( oczy , głowa , ręce , nogi) , jak mięśnie rozluźniają się .

            Wzajemne podziękowania za wspólną zabawę , przytulanie się , zabawa zainicjowana  

             przez  rodziców lub dzieci .